De kracht van een opgeruimd leven

Vandaag begonnen in een nieuw boek genaamd: Weg met de warboel van Karin Kingston. Wereldwijd zijn er 1 miljoen exemplaren verkocht dus ze zal ongetwijfeld iets goed te melden hebben.

 Ons huis kan ook wel een opruimbeurt gebruiken. Ook de lijst met to do's in en om het huis blijft van ongewijzigde omvang. We hebben het druk, druk met onze bedrijven, druk met onze kinderen, druk met het huishouden van alledag. 

Elke maandag komt Corrie ons huisje poetsen. Op maandag staat onze ochtend volledig in het teken van het huis Corrie-proof te maken. Alle rotzooi die de afgelopen week is blijven liggen moet worden weggewerkt. Rondslingerende kleren en speelgoed vinden hun plaats van bestemming. Wasmanden met vouwgoed moeten worden uitgeruimd. De bedden van de kinderen moeten worden verschoond. Losliggend speelgoed en aanverwanten verdwijnen in kasten, zodat de vloer leeg is. Alle potjes, flesjes en tandenborstel verdwijnen van de wastafel in de la daaronder. Prullenbakken worden geleegd. De huiskamer, bank en poef worden uitgebreid gestofzuigd. Overal gaat een nat doekje overheen zodat in ieder geval het ergste vuil is verdwenen. 

De grootste uitdaging is de eetkamertafel die altijd een ontplofte bom is. Naast twee laptops, kinderspeelgoedjes, viltstiften, borstels, speldjes en half afgemaakte tekeningen liggen er altijd wat restanten aan knutselprullaria, want mijn oudste dochter is net zo creatief als ik. Omdat zij en ik allebei weten dat opruimen tijdens een knutselproject de creativiteit negatief beïnvloed, laat zij die net als haar mama consequent in en om de tafel liggen. Enige verschil is dat mama die zooi op het atelier kan laten en ze andere mensen heeft die dat voor haar opruimen. 

Lief en ik hebben ooit een poging gewaagd om de knutselspullen te organiseren naar activiteit in verschillende stapelbakken. Het idee hierachter was dat als de oudste wilde schilderen we de schilderbak konden pakken en als ze wilde kleien de kleibak kreeg and so on. Dat ging een week goed.  Mijn dochter heeft een vrije geest die niet in hokjes denkt. Een aparte combinatie van knutselmaterialen heeft haar voorkeur. Die aparte combinatie bevind zich nu weer in onze eens zo mooi georganiseerde knutselbakken.

Ook de berg speelgoed blijft een doorn in ons oog. Eens in de zoveel tijd doen we een uitzoekpoging en verdwijnt een gedeelte naar de zolder. Want zonde om zo maar weg te doen en is er binnenkort niet een leuke markt waar we gezellig met de kids op kunnen staan? Dit roepen we al twee jaar. En wie houden we eigenlijk voor de gek? Met ons drukke schema hebben we toch geen tijd om de hele dag op een markt te staan. En als je voor beroep dagelijk bezig bent met verkopertje spelen is de charme van zo'n markt ook overschat. 

Dus heb ik het volgende besloten: alles op zolder gaat weg. En nee, de kinderen gaan dit niet samen met ons educatief verantwoordelijk uitzoeken. Dan zijn we over een jaar nog niet klaar. Als het jaren op zolder heeft gelegen zullen ze het nu ook niet missen. Maar weest gerust, het speelgoed verdwijnt niet in de kliko. Het gaat geheel maatschappelijk verantwoord naar de kringloop. Want er zijn ook kindjes in de wereld die geen Himalaya-gebergte met speelgoed thuis hebben.