Digitale chaos
Ken je dat? Je bent dringend op zoek naar een bestand op je laptop en je kunt het niet terugvinden. Ik vind niets frustrerender dan dat. Vervelend om toe te geven maar het is geheel mijn eigen schuld. Mijn laptop ziet er namelijk net zo uit als mijn bureau, één grote chaos. Ik claim altijd dat ik orde in de chaos vind en dat een georganiseerd systeem niet aan mij besteed is.
Vandaag was ik mijn collega aan het inwerken in de schone kunst van het benaderen van klanten. De opleiding verliep rommelig. 1. Omdat ik nog nooit iemand opgeleid heb in het benaderen van klanten. 2. Omdat ik me niet goed voorbereid had. 3. Omdat ik een chaoot was, ben en altijd zal blijven.
Mijn ervaring in de verkoop leert dat succes leidt tot meer succes. Ik moet mezelf altijd even opladen voordat ik aan een telefonische acquisitieronde begin. Als ik door de eerste beller enthousiast wordt ontvangen is de rest van de bellijst peanuts. Ik zit dan in een positieve flow die ik indirect uitstraal door de telefoon.
Ik had gehoopt dat ik vandaag die positieve flow op haar kon overbrengen. Dat het leuk is om klanten te bellen. Dat het een geweldig gevoel geeft als je een afspraak hebt gemaakt dat vraagt om meer.
De eerste drie klanten die ik belde namen niet op. De volgende klant die ik belde was teleurgesteld in de resultaten van de laatste collectie. Uiteindelijk kon ik hem overtuigen om over twee maanden een afspraak te maken, maar het was wel een domper.
Dan maar een prospect bellen. Deze persoon was niet meteen overtuigd van mijn promopraatje, maar vroeg wel een e-mail met informatie te sturen. Ik begon meteen enthousiast een e-mail te tikken die uiteraard vergezeld moest zijn van onze spiksplinternieuwe digitale catalogus. Normaal gesproken tik ik zo'n e-mail in twee minuten. Vandaag niet. Na drie kwartier zoeken op mijn laptop vond ik 14 versies van de catalogus terug en geen van deze was de meest recente. Appje gestuurd naar de grafisch vormgeefster, maar die had een dagje vrij dus geen catalogus om te versturen. Dus geen e-mail naar de potentiële klant. De stoom kwam uit mijn oren. Mijn protégé kon niets anders doen dan lijdzaam toekijken. En barstte spontaan in janken uit. Omdat ze bang was om te falen. Omdat het toch een stuk moeilijker bleek te zijn dan ze had verwacht. Omdat ze niet wist of ze aan mijn verwachtingen kon voldoen.
Ik heb haar uitgebreid getroost. Gezegd dat ik alle vertrouwen in haar heb. Dat alle begin moeilijk is. Dat het soms mee zit en soms tegen, maar dat de volhouder wint. Vol overtuiging heb ik dat gebracht. Maar van binnen voelde ik het niet zo. En maakte ik me zorgen. Wat als de omzet van mijn collectie bij alle klanten aan het teruglopen is? Wat als mijn protégé niet door de teleurstellingen heen kan bijten? Wat als wij nu een nieuw duurder bedrijfspand betrekken en ik straks mijn rekeningen en personeel niet meer kan betalen?
Ik voelde de tranen branden in mijn ogen, maar kon me niet laten gaan. Dat is het lot van de baas. Ik kan mijn personeel niet opzadelen met mijn zorgen. Dus moet ik sterk zijn, om me op geplande momenten te laten gaan. Eenmaal in de auto brak ik. Totale chaos in mijn hoofd. Alles wat er in mijn bedrijf gebeurd lijkt linea recta verbonden te zijn met mijn humeur en gesteldheid. Ik kan het niet loslaten.
Na een hete douche en een half uurtje op bed voelde ik me weer wat beter. En besloot iets aan de chaos te doen. De digitale chaos op mijn laptop welteverstaan. In de hoop een begin te hebben gemaakt.