Kwelgeest

Vandaag bladerde ik argeloos een woonmagazine door. Opeens stond hij daar. Op een foto met zijn broer en zijn vader met nog steeds die spottende blik in zijn ogen. Mijn gedachten dwarrelden af richting mijn niet al te prettige schooltijd. Ik liet de foto zien aan mijn lief en vertelde quasi nonchalant dat dit de jongen was die me tijdens mijn middelbare schooltijd had gepest. "Oh" zei mijn vriend: "Die zaten vorige week nog bij mij op het terras." Wtf?! Om er terloops aan te voegen dat ze echt wel mooie dingen ontwierpen. Ook merkte hij nog op dat als hij de middelen zou hebben, hij graag iets door hen zou laten ontwerpen. Mijn vriend speelt graag met vuur.

 "Als je dat doet, dan ga ik bij je weg" zei ik bloedserieus en ik meende het nog ook. Zich van geen kwaad bewust ging mijn vriend zich vervolgens omkleden voor zijn werk. Ik voelde allerlei emoties die ik moeilijk kon typeren. Verbazing dat dit me na 25 jaar toch nog zo hoog zat. Boosheid richting mijn vriend om zijn ongevoelige opmerkingen. Maar dat was niet helemaal terecht. Wist hij veel wat er jaren geleden was gebeurd. Het woord pesten is een universeel begrip. En mensen die nooit gepest zijn, interpreteren dit nu eenmaal eerder als onschuldig plagen dan als terroriseren of gewoonweg kapot maken. Tenminste van mijn generatie. 

Tegenwoordig wordt er ruim aandacht besteed aan welke vorm van pesten dan ook: Cyberpesten, pesten op het werk of gewoon het old-school pesten op school zijn populaire items. Begrijp me niet verkeerd, ik ben blij dat er nu meer aandacht voor pesten is. Het is goed dat docenten leerlingen een open dialoog hebben over wat pesten is, hoe je het voorkomt, wat je eraan kunt doen en wat de gevolgen kunnen zijn. Zich helemaal inleven in de rol van gepeste kan niet. Daarvoor moet je het zelf hebben ondergaan of één van je kinderen.

Na al die jaren vind ik het nog steeds moeilijk onder woorden te brengen wat het pesten met mij heeft gedaan. Hoe ik toen voelde kan ik nalezen in het dagboek dat ik bijhield vanaf mijn vijftiende. Het zijn emotionele woorden met een bepaalde venijnigheid geschreven door een eenzaam en onzeker meisje. Heeft het invloed op mijn verdere leven gehad? Jazeker. Toen ik naar een andere school ging had ik maar één doel en nee, dat was niet de beste van de klas worden. Ik wilde NOOIT meer gepest worden en was daarvoor tot alles bereid. Het lukte me deze keer wel om aan de kant van de populaire jongens en meisjes te staan. Ik ontwikkelde me tot een assertieve jongedame met een prestatiedrang van hier tot ginder. En dat heeft me gebracht tot waar ik nu ben: Zelfstandig onderneemster met een succesvolle zaak, een fijne relatie en twee bloedjes van kinderen. 

Ken je die typische Amerikaanse films? Jongen slash meisje wordt op de middelbare school gepest door een aantal populaire teenagers. Vijftien jaar later keert het slachtoffer terug naar zijn of haar geboortestad, vergezeld van een bloeiende carrière en een nieuw uiterlijk. De kwelgeest, toendertijd de aanvoerder van het football - team is inmiddels een verlopen kerel met dito buikje en halfkaal hoofd. Om het verval nog meer kracht bij te zetten, werkt die sneue vent natuurlijk in de plaatselijk snackbar. Alles om maar duidelijk te maken dat deze knakker zijn hoogtijdagen heeft gehad tijdens high school en daarna is afgegleden tot een triest hoopje ellende. Een groter contrast kan er niet zijn met het voormalige slachtoffer, de held(in) van de film. 

Mijn eigen kwelgeest had een ander pad gekozen dan zijn Amerikaanse dubbelganger. Tegen alle clichés in was hij wel succesvol geworden. En dat vond ik best een beetje jammer. Ik had het toch leuker gevonden om na een succesvolle afspraak met een klant, de plaatselijke snackbar in te lopen en hem daar, bevlekt met frietvet en met donkere kringen onder zijn ogen, achter de toonbank te treffen.