Sinds anderhalve week zijn wij weer terug in de bewoonde wereld. Terug van een weekje ouderwets kamperen. Sinds wij kinderen hebben, zijn wij tijdens vakanties trouwe bezoekers van campings en vakantieparken. Maar tot op heden maakten we altijd gebruik van een huisje, lodge of ten minste een stacaravan. Deze vakantie gingen we lekker primitief met eigen tent.

Mijn lief en ik zijn geen onbekenden van primitief camperen. Tijdens onze rondreis in Amerika hadden we als tijdelijk onderkomen niets meer dan een popup tentje waar amper een luchtbed inpaste. Geen kookstelletje of stoeltjes, niks, nada. Ook de campings waren primitief, geen douches, laat staan een campingwinkel, maar wel berenkastjes om je eten veilig in op te bergen (en om te voorkomen dat je 's nachts in de tent werd aangevallen door papa en mama beer).

Kamperen met kleine kinderen is een hele andere tak van sport. Toegegeven, we waren van de nodige gemakken voorzien. Een grote partytent om 's avonds in te zitten op comfortabele stoelen, een kookstelletje en zelf een heus koelkastje. Helemaal zo gek nog niet. Toch had mama 1,5 dag nodig om te acclamatiseren los te laten en te genieten.

Sinds mijn jongste zindelijk is, is haar favoriete bezigheid een plasje op de wc doen. Thuis hebben we daar een heel handig opstapje voor, zodat die kleine zelf plaats kan nemen op haar troon zodra ze daar behoefte aan heeft. Op de camping werkt het anders. Ze is echt nog te klein om in haar eentje op stap te gaan, dus vergezel ik haar iedere keer naar het toiletgebouw als mevrouw een plasje moet doen. Zo'n 20 keer per dag, 

De persoonlijke hygiëne schoot er ook bij in. Had ik de kids net heerlijk fris onder de douche vandaan en met zonnebrand  ingesmeerd, besloot de jongste op de grond met barbies te gaan spelen. Resultaat: zwarte vegen op benen, armen en gezicht. Tijd voor poging 2.

Ook mama haar persoonlijke hygiëne stond op een lager pitje. Na een dagje Madurodam bleek ik een ondefinieerbare vlek op mijn broek te hebben. Even omkleden dus. Paar uurtjes later kids naar bed, tijd voor een welverdiend wijntje. Even de tuinstoel in een comfortabele positie en oeps mijn been stoot tegen het toch al wankele tafeltje en vervolgens drop ik een heel glas wijn in mijn kruis (en het glas ranja dat mijn oudste niet meer had opgedronken). No worries, verkleedpartij nummer 2 en ik zat weer op mijn plek. Net voordat we naar bed gingen pakte mijn lief de toilettas en stootte met zijn bilpartij het glas wijn aan. Je kunt vast wel raden op wie dat belandde. Omdat ik al moe was en ik toch zonder broek ging slapen, besloot ik gewoon mijn tanden te gaan poetsen en daarna in bed te kruipen.  Jammer alleen dat de oudste midden in de nacht moest plassen en ik dus weer die vieze wijnbroek aan moest doen (alleen een string en een T-shirtje is niet echt gepast, zelfs niet in een campingtoiletgebouw).

Maar tot zover het geklaag. Ik vind het heerlijk om 's nachts in de buitenlucht te slapen. Je rolt 's ochtends je tent uit en je bent buiten. Zo en zo ben je de hele dag buiten. Vanuit onze camping was het tien minuutjes lopen naar het strand

"Let it go, let it goooooooooo..." Als deze klanken je bekend voorkomen is de kans groot dat je één of meerdere kleine meisjes thuis hebt. Mijn beide dochters zijn sinds een paar maanden met het Frozen-virus besmet. Mocht je nog onbekend met het Frozen fenomeen zijn: dit is geen nog niet eerder ontdekt virus dat de wereldgezondheid bedreigd. Het betreft een onschuldige Disney-Film waar alle meisjes van 2 tot 7 in de ban van zijn. De film mag dan onschuldig zijn, het virus is dat niet. Het is erg hardnekkig en er gaan waarschijnlijk jaren over heen voordat je kleine meid geheel virusvrij is.

Frozen is een Amerikaanse animatiefilm uit 2013 geproduceerd door Walt Disney Animation Studios. Het verhaal is geïnspireerd op het sprookje De Sneeuwkoningin van de Deense schrijver Hans Christian Andersen. 

Eerst even een korte samenvatting van de film Frozen mocht je hem nog niet gezien hebben en tot de onwetenden behoren. Er zijn twee prinsessenzusjes Elsa en Anna. Elsa beschikt over toverkrachten waarmee ze de wereld om haar heen een eeuwige winter met ijs en sneeuw bezorgt en wordt daarom verbannen. Anna gaat naar haar zus op zoek en probeert haar ervan te overtuigen terug naar huis te komen en al het ijs en sneeuw dat ze heeft getoverd gewoon te laten smelten. Elsa weet alleen niet hoe. Aan het eind van het verhaal geeft Anna haar leven voor haar zus. Het verdriet en de liefde die Elsa dan voelt zorgt ervoor dat Anna weer tot leven komt. Elsa weet dan dat ze de kou kan verbreken door liefde. Naar mijn mening gaat de film vooral over de onbreekbare band tussen de twee zusjes Anna en Elsa. 

Met een omzet van meer dan 1,3 miljard dollar is Frozen de meest succesvolle animatiefilm ooit. En dan heb ik het alleen nog maar over de omzet die de film in de bioscopen opbracht. De Frozen merchandise zal nog veel meer opleveren. 

Bij ons is de Frozen-merchandise in ieder geval niet aan te slepen. De score tot nu toe: een Elsa jurk, een Anna jurk, een Elsa pop, een Frozen rugtas, een Frozen beker en lunchbox, een Frozen stempelset, een Frozen puzzel, Frozen haarspeldjes, Frozen sieradenset, Frozen kleurset,  Frozen theesetje, Frozen waaier, Frozen bellenblaas, Frozen kleurboeken, Frozen kussens en Frozen T-shirts. En ja ze hebben er echt zelf om gevraagd: als verjaardagscadeau, als beloning voor op het potje plassen en als cadeautje wanneer papa en mama een weekendje weg zijn geweest.

Bij klasgenootjes van de oudste zal het niet veel beter zijn dan thuis. Er hangen inmiddels 12 Frozen rugzakjes aan de kapstok van de klas, en dat in een klas met 18 meiden.  Tijdens Carnaval zaten er 1 Anna en 7 Elsa's in de klas, waaronder de juffrouw.  Als ik aan een klasgenootje van de oudste vraag: "Heb je nog verjaardagswensen?" krijg ik steevast het antwoord "Iets van Frozen!!" te horen. 

Het maakt ook echt niet meer uit wat je geeft, als het iets van Frozen is, zit je goed. Alle meiden op het kinderfeestje buigen zich over het cadeau en slaken gezamenlijk een "Ohhhh, Frozen". Mijn dochters gooien er met grote regelmaat termen als "Elsa-blauw" en "Anna-vlechten" uit. Frozen is hot.

Het kan niet anders dan dat deze moeder, die normaal gesproken wars is van alle Disney merchandise, lichtelijk aangestoken is door het Frozen - virus. Dat gebeurt met de griep, verkoudheid en buikloop immers ook altijd.

Het virus resulteerde in een op Frozen geinspireerde Limited Edition MOEPA collectie. Welliswaar niet met Anna en Elsa, want dan krijg ik ruzie met Disney, maar gelukkig ook zonder de gebruikelijke "plastic" look van veel Frozen merchandise en met de vertrouwde kwaliteit van MOEPA 

De collectie is persoonlijk goedgekeurd door mijn twee meiden. Op speciaal verzoek van mijn oudste dochter heb ik nog een toefje glitter toegevoegd, want: "Bij Frozen hoort glitter". De opmerking van deze Frozen - expert kon natuurlijk niet genegeerd worden.

Het resultaat kun je over een paar dagen bewonderen in onze spiksplinternieuwe webshop. Maar hierbij alvast een voorproefje. Zoals je ziet is er voldoende aan Elsa- blauw, glitters en ijssterren om je kleine Frozen-fan helemaal gelukkig te maken.

Nog een weekje en dan is het als het goed is zover: De nieuwe website van www.moepa.nl gaat live! Ik kan gerust stellen dat het mij en de jongens van Stratego Branding bloed, zweet en tranen heeft gekost. Ook mijn grafisch vormgeefster Jill en stagiaire Fleur kunnen hierover meepraten. We zijn druk bezig met de laatste loodjes en dat zal nog behoorlijk wat zweet op gaan leveren, aangezien we deze week een heuse hittegolf in ons koude kikkerlandje hebben.

Wat was het een bevalling. En ik spreek uit ervaring want ik heb inmiddels al twee bloedjes van kinderen gebaard. Vanaf nu beschouw ik deze webshop dan ook als mijn derde kind.

Allereerst was er het design van de webshop, dat na diverse besprekingen en discussies was goedgekeurd. Na testen met een panelgroep, bleek men de titelbalk op de website niet goed te kunnen lezen. Oeps! Dat is toch wel essentieel om een succesvolle webshop te hebben. Immers moeten mensen wel weten waar ze op moeten klikken om een bepaald product te kunnen bestellen. De kleuren moesten dus worden aangepast. Dit had ook weer wat voeten in aarde want zowel Opdrachtgever (ik), Opdrachtnemer (Stratego Branding) en webdesigner moesten tevreden zijn met het resultaat. Nu ben ik redelijk eigenwijs en weet ik goed wat ik wil maar dat geldt dus ook voor die mannen van Stratego om over de webdesigner maar te zwijgen. Maar ook hier zijn we uitgekomen en ik moet zeggen: het resultaat mag er zijn!

Er moesten tig sfeeropstellingen worden gebouwd (wel zo leuk voor onze klanten om te zien hoe een MOEPA-product in de kinderkamer staat). Ook had ik besloten om de details van onze producten (lees vakmanschap) goed in beeld te brengen en dan niet met zo'n sneu vergrootglaasje op je pc, maar gewoon hardcore hoge resolutiefotomateriaal. Dit betekende dat alle MOEPA producten nog een keertje op de foto mochten, waarbij zij zich van hun aantrekkelijkste kant konden laten zien. Vervolgens moesten alle afbeeldingen nog in het juiste formaat worden geknipt zodat ze ook pasten in het webshopdesign. Nu ben ik een totale digibeet als het aankomt op Photoshop en Indesign, dus die edele taak was voorbehouden aan grafisch vormgever Jill.

Om de huidige collectie van MOEPA te kunnen importeren in de nieuwe website, moest er een excelbestand gemaakt worden met ALLE gegevens per product, inclusief verwijzingen naar foto's en google shopping categories. Het werd de langste lijst ooit die ik in Excell heb gemaakt. Tevens een secuur werkje, want 1 tikfoutje en het product wordt niet geladen in de nieuwe website.

Verder heb ik nieuwe omschrijvingen voor alle producten geschreven, zodat de klant goed op de hoogte is van alle details van onze producten. Als Google ons nu nog niet vindt dan weet ik het niet meer. Ook geschreven moesten worden: Ons verhaal, veelgestelde vragen, algemene voorwaarden, klantenservice-pagina, de nieuwsbref en de disclaimer. Dat laatste moesten we ff googlen om te achterhalen wat het was. Maar ook die hebben we van het lijstje kunnen afvinken.

Sinds een week of twee zitten we in de testfase. De website is er, alleen nog niet live voor het grote publiek. Het is nu zaak om alle kleine foutjes (of grote) zoveel mogelijk voor de lancering te corrigeren. Alle activiteiten die een bezoeker op de website kan ondernemen moeten getest worden. Dus plaatste ik een bestelling, schreef ik me in voor de nieuwsbrief, maakte ik een wishlist en een eigen account aan. Daarnaast controleerde ik alle teksten, klikte ik ieder knopje aan dat maar aan te klikken viel en checkte ik de opmaak. 

Deze eerste review leverde maar liefst negen pagina's in Word met To Do's op. Wat kan ik zeggen, ik ben een kritisch persoon. Maar belangrijker nog: ik wil graag de beste, mooiste en meest perfecte website realiseren die mogelijk is. Het zou toch jammer zijn als ik iets vergeet op te merken of door te geven en dat dat ene punt net het verschil had kunnen maken?

Daarna was het de beurt aan mijn lief, zus, schoonzus en schoonvader. Die laatste belde mij voorafgaand aan de e-mail met opmerkingen, waarschijnlijk om het commentaar enigszins te verzachten. Hij had een paar puntjes waar ik niet helemaal wijs uit kon, maar ik verzocht hem om het gewoon in het lijstje te zetten en dat ik echt niet beledigd zou zijn. Een dag later kreeg ik een e-mail van hem: hij had op de oude website zitten kijken.

De to do-lijst is inmiddels gereduceerd tot een 25-tal punten. Met een beetje geluk kunnen we volgende week dan toch echt live. Ik ben heel benieuwd wat jullie van de nieuwe website gaan vinden.

En toen was het zondag. En konden wij na twee weken vol ongeduld het nieuwe lid van ons gezin ophalen: puppy Sammie. Iedere avond stelde mijn oudste dezelfde vraag: "Hoeveel nachtjes slapen totdat we het hondje mogen ophalen?".  Ongeacht het aantal dagen dat ik noemde, zei ze: "O, zó lang nog" in combinatie met pruilend gezichtje. Totdat het zaterdagavond was en er nog maar één nachtje slapen nodig was en mijn oudste dus niet kon slapen van de spanning.

En zo tufde het hele gezin op zondagochtend richting Heusden om die kleine op te halen. Ik vond het best wel moeilijk. De gedachte dat wij die kleine bij zijn mama weg gingen weghalen. Eenmaal aangekomen hoorden we in de verte de luide blaf van mama hond al. Ze hoopte natuurlijk dat ze ons daarmee kon verjagen. Eenmaal binnen werd het niet beter. Het geblaf werd luider en ze begon zenuwachtig van links naar rechts in haar bench te springen. Toen Sammie uit de bench werd opgepakt werd het nog erger. "Doen we hier eigenlijk wel goed aan?" vroeg ik mezelf af.  De stralende gezichtjes van mijn twee dochters toen Sammie bij hen werd gezet deed mijn twijfel weer wat wegsmelten. Ook dacht ik aan het telefoongesprek dat ik een paar dagen eerder met de eigenaar had gehad.

Toen had ik nog even gepeild hoe het met mama-hond ging.  Hij vertelde dat er was reeds één van de acht pups opgehaald, dat gepaard was gegaan met luid geblaf en hysterisch springgedrag. Vijf minuten later volgde mama echter weer haar normale routine alsof er niets gebeurd was. Blijkbaar kon mama-hond niet tellen en miste ze haar achtste kind dus ook niet. 

Na wat uitleg over de voeding, inentingen etc. was het tijd om te vertrekken. Ik zat tussen mijn beide dochters in (want beloofd), met die kleine in mijn armen. En ik zweer het, het voelde net alsof ik weer een kindje had gekregen. 

In de week die volgde werd dit gevoel alleen maar bevestigd. Zo sliep ik de eerste nacht beneden op de bank zodat Sammie niet alleen zou zijn en heb hem getroost toen hij begon te piepen. Niet geheel volgens het hondenhandboek (je moet ze laten piepen en negeren), maar ik vond dat we wel een dagje met de opvoeding konden wachten.  Ik ben overbezorgd en heb een onweerstaanbare behoefte om hem op te pakken en te knuffelen. Ook let ik er op dat hij goed eet en drinkt. Verder ben ik de helft van de dag in de weer met plas en poep. Niet zoveel verschil met mijn eerste en tweede dus.

De eerste dag was Sammie nog redelijk onwennig en sliep hij erg veel. Dat is na een week wel anders. De periodes dat hij slaapt zijn aanzienlijk verkort en als meneertje wakker is, stuitert hij door de kamer heen als een ongeleid projectiel. Hij heeft zijn puppietandjes ontdekt, die steeds regelmatiger in mijn arm of hand terecht komen. Ook wil hij constant op de bank. De eerste dagen lag hij rustig in zijn mandje op de bank, waar ik hem naar hartelust kon aaien. 

Nu rent hij als een bezetene van links naar rechts en bijt willekeurig in de bank, kussens een speeltje en, auw mijn rug. Beter is dus dat hij niet meer op de bank mag, maar dat pikt die kleine niet meer. Waar hij eerst mooi ging zitten en zielig naar mij ging kijken totdat hij op de bank mocht, gaat hij nu als een razende tekeer met zijn pootjes en begint te blaffen. Dat is dus niet goed. Even googlen op puppie en bijten en ik kreeg iets van een miljoen hits. Heel normaal (gelukkig) maar wel vervelend (je meent het).  Negeren en weglopen is het algemeen advies. Dat ga ik nu dus maar doen. En o ja, ook nog even dat handboek van Martin Gaus doornemen voor de juiste opvoeding van ons derde kind.

Vandaag bladerde ik argeloos een woonmagazine door. Opeens stond hij daar. Op een foto met zijn broer en zijn vader met nog steeds die spottende blik in zijn ogen. Mijn gedachten dwarrelden af richting mijn niet al te prettige schooltijd. Ik liet de foto zien aan mijn lief en vertelde quasi nonchalant dat dit de jongen was die me tijdens mijn middelbare schooltijd had gepest. "Oh" zei mijn vriend: "Die zaten vorige week nog bij mij op het terras." Wtf?! Om er terloops aan te voegen dat ze echt wel mooie dingen ontwierpen. Ook merkte hij nog op dat als hij de middelen zou hebben, hij graag iets door hen zou laten ontwerpen. Mijn vriend speelt graag met vuur.

 "Als je dat doet, dan ga ik bij je weg" zei ik bloedserieus en ik meende het nog ook. Zich van geen kwaad bewust ging mijn vriend zich vervolgens omkleden voor zijn werk. Ik voelde allerlei emoties die ik moeilijk kon typeren. Verbazing dat dit me na 25 jaar toch nog zo hoog zat. Boosheid richting mijn vriend om zijn ongevoelige opmerkingen. Maar dat was niet helemaal terecht. Wist hij veel wat er jaren geleden was gebeurd. Het woord pesten is een universeel begrip. En mensen die nooit gepest zijn, interpreteren dit nu eenmaal eerder als onschuldig plagen dan als terroriseren of gewoonweg kapot maken. Tenminste van mijn generatie. 

Tegenwoordig wordt er ruim aandacht besteed aan welke vorm van pesten dan ook: Cyberpesten, pesten op het werk of gewoon het old-school pesten op school zijn populaire items. Begrijp me niet verkeerd, ik ben blij dat er nu meer aandacht voor pesten is. Het is goed dat docenten leerlingen een open dialoog hebben over wat pesten is, hoe je het voorkomt, wat je eraan kunt doen en wat de gevolgen kunnen zijn. Zich helemaal inleven in de rol van gepeste kan niet. Daarvoor moet je het zelf hebben ondergaan of één van je kinderen.

Na al die jaren vind ik het nog steeds moeilijk onder woorden te brengen wat het pesten met mij heeft gedaan. Hoe ik toen voelde kan ik nalezen in het dagboek dat ik bijhield vanaf mijn vijftiende. Het zijn emotionele woorden met een bepaalde venijnigheid geschreven door een eenzaam en onzeker meisje. Heeft het invloed op mijn verdere leven gehad? Jazeker. Toen ik naar een andere school ging had ik maar één doel en nee, dat was niet de beste van de klas worden. Ik wilde NOOIT meer gepest worden en was daarvoor tot alles bereid. Het lukte me deze keer wel om aan de kant van de populaire jongens en meisjes te staan. Ik ontwikkelde me tot een assertieve jongedame met een prestatiedrang van hier tot ginder. En dat heeft me gebracht tot waar ik nu ben: Zelfstandig onderneemster met een succesvolle zaak, een fijne relatie en twee bloedjes van kinderen. 

Ken je die typische Amerikaanse films? Jongen slash meisje wordt op de middelbare school gepest door een aantal populaire teenagers. Vijftien jaar later keert het slachtoffer terug naar zijn of haar geboortestad, vergezeld van een bloeiende carrière en een nieuw uiterlijk. De kwelgeest, toendertijd de aanvoerder van het football - team is inmiddels een verlopen kerel met dito buikje en halfkaal hoofd. Om het verval nog meer kracht bij te zetten, werkt die sneue vent natuurlijk in de plaatselijk snackbar. Alles om maar duidelijk te maken dat deze knakker zijn hoogtijdagen heeft gehad tijdens high school en daarna is afgegleden tot een triest hoopje ellende. Een groter contrast kan er niet zijn met het voormalige slachtoffer, de held(in) van de film. 

Mijn eigen kwelgeest had een ander pad gekozen dan zijn Amerikaanse dubbelganger. Tegen alle clichés in was hij wel succesvol geworden. En dat vond ik best een beetje jammer. Ik had het toch leuker gevonden om na een succesvolle afspraak met een klant, de plaatselijke snackbar in te lopen en hem daar, bevlekt met frietvet en met donkere kringen onder zijn ogen, achter de toonbank te treffen.

Mensen vragen mij regelmatig waar ik mijn inspiratie vandaan haal. Ik vind het altijd moeilijk om hier een duidelijk antwoord op te geven. Ik kan mijn inspiratie namelijk overal uithalen. Uiteraard zijn er de platgetreden paden van het doorbladeren van vele woonmagazines. 

Een bezoekje aan de stoffenhandel werkt vrijwel altijd inspirerend. Ik kan het niet laten om standaard de hele stoffengroothandel door te lopen en mijn handen door de stoffen te laten gaan, zelfs als ik haast heb. De verschillende structuren, patronen en kleuren van de stoffen geven mij een instant happy gevoel. Bovendien zou ik net dat ene stofje kunnen vinden dat een geweldige collectie kan opleveren.

Als ik iets vind waar mijn hart sneller van gaat slaan, vraag ik eerst om een staaltje. Het liefste zou ik meteen meters inslaan, maar de ervaring leert dat impulsief inkopen geen goed idee is. Mijn atelier puilt nog steeds uit met o zo mooie stofjes waar ik uiteindelijk niets mee gedaan heb.  Dat was niet goed voor mijn portemonnee en al helemaal niet goed voor de toch al beperkte ruimte in mijn atelier. 

Het stofstaaltje vindt vervolgens een plekje op mijn inspiratiemuur. Als het er na een maand of twee nog steeds hangt, weet ik dat ik een winnaar heb.  

Maar ook een mooie verpakking, een avondje voor de tv, een wandeling door het bos of lekker knutselen met mijn kids kan tot een nieuw idee leiden.

Als ik een idee heb, weet ik niet hoe snel ik achter de ontwerptafel moet kruipen. Bijna hyperventilerend zit ik achter het stuur op weg naar mijn atelier. Mijn hoofd is een grote chaos van verschillende ideeën die niet kunnen wachten om tot uitvoering te worden gebracht. Er is geen tijd te verliezen want voordat ik het weet ben ik dat ene geniale idee kwijt. Ik storm mijn atelier binnen, en ga zitten en begin. Geen pauzes, geen koffie, geen telefoontjes, niets, ik ga net zo lang door totdat ik tevreden ben. Ik experimenteer met lintjes, knoopjes, applicaties en aanverwanten. Verwijder regelmatig hardhandig iets wat ik net o zo zorgvuldig heb aangebracht. Want dit is het net niet, dat is te veel en dat weer te weinig. Als ik tevreden ben, begint mijn hartslag langzaam aan te dalen. 

Ik neem het ontwerp mee naar huis om er regelmatig apatisch naar te staren. Vraag de mening van mijn lief, die het, zoals gewoonlijk, erg mooi vind. Als ik hem vraag, wat vind je er dan precies mooi aan mompelt hij iets in de trant van: nou gewoon, alles. Daar heb ik dus ook niet veel aan. Het staren gaat door, totdat ik ineens van de bank opspring om weer te trekken, plukken en plakken. Voordat ik het weet is er weer twee uur voorbij. 

Het ontwerp gaat de volgende dag weer mee naar het atelier, uiteraard direct in mijn gezichtsveld. Alle medewerkers geven hun kritische mening waarna er weer geplukt en aangepast wordt. Uiteindelijk vindt het ontwerp een plekje op de inspiratiemuur.  De daaropvolgende weken lijken de ontwerpen voor de andere producten binnen het thema als vanzelf te komen.  Uiteraard word er nog geplukt, toegevoegd en weer weggehaald, maar op een zeker moment gebeurt het dan toch:  de nieuwe collectie is af. Of toch niet?

Ruim twee weken geleden vertrokken we met het hele gezin richting Sölden voor een verlate skivakantie. De voorbereidingen voor zo'n vakantie zijn voor de meeste gezinnen met kids behoorlijk stressvol. Naast de gebruikelijk kleding voor jezelf en manlief en de nodige versnaperingen voor onderweg, moet er ook het nodige worden meegesjouwd met de kids. Kleding uiteraard, maar ook een groot pak luiers, flesvoeding, favoriete knuffels en speelgoedjes, ranja van carvam cevitam (andere lusten ze niet). Vergeet vooral het allerbelangrijkste niet: een i-pad ruim gevuld met de nodige off-line tekenfilmpjes, anders weet je zeker dat de autoreis de hel op aarde wordt. 

Bij een skivakantie moet er nog meer in de auto worden gepropt: ski's, skischoenen, skistokken, snowboots, sneeuwbrillen, skibroeken, handschoenen, mutsen en sjaals. Geloof me, een dakkoffer is geen overbodige luxe en scheelt aanzienlijk in inpaktijd en -stress.

Waar ik vroeger een uurtje voor vertrek relaxed mijn spullen verzamelde, begin ik nu minstens een week van tevoren. Want er moet nog het nodige gewassen, gestreken en bij elkaar gezocht worden. Er zullen ongetwijfeld gezinnen zijn waar alle spullen systematisch gecategoriseerd worden in huis, maar helaas behoren wij daar niet toe. Ik loop dus als een bezetene door het huis en pluk willekeurig van zolder, onze slaapkamer, de kledingkast en de keukenkast de benodigde zaken mee. Klinkt chaotisch, maar daar gedij ik prima bij. Het lijstje staat gebrand in mijn hoofd.

Enige uitdaging is dat de kinderen ook gewoon los in huis rondlopen en het idee hebben dat ze ook mee kunnen "helpen" met inpakken. Vooral de oudste heeft er een handje van om recht voor me te staan met een barbiepaard, slippers (?) en haar grootste knuffelbeer, om vervolgens heel stellig te zeggen: Mama, dit moét ook nog mee. De kleine vindt het leuker om dingen uit te pakken en begint willekeurig spullen uit de zorgvuldig ingepakte proviandmand te halen. Ik kan nog net voorkomen dat ze alle pakjes drinken met een rietje bewerkt.

Zo'n twee uur na de geplande vertrektijd ben ik zo goed als klaar met inpakken. Nu komt het op vriendlief aan, die de auto graag volgens een vast systeem ingepakt wil hebben. Ik sta dan al in de startblokken, maar vriendlief vind het toch echt nodig om de auto nog even uit te zuigen "want dit kan echt niet". Ik weet uit ervaring dat de auto na een uur onderweg er weer precies hetzelfde uit gaat zien maar houdt wijselijk mijn mond. Zijn gezicht spreekt boekdelen.

Ik besluit daarom maar over te gaan tot de orde van de dag. Als een echte wervelwind stofzuig, poets en ruim ik waar nodig. Vervolgens bedenk ik dat ik helemaal vergeten ben om mijn afwezigheidsmelding op mijn e-mail te zetten. Wel zo handig met een eigen bedrijf. 

Een uur later is het dan eindelijk zover. Ik zet de kids in de auto en wacht op mijn lief. Die heeft nog tien minuten nodig voor God weet wat, maar eindelijk zien we hem voor het autoraam verschijnen. De vakantie kan beginnen, thank god!

Lieve blog,

Sorry dat ik je de afgelopen tijd zo verwaarloosd heb. Ik was druk met van alles. Ik weet dat dat geen excuus is, maar het sloop er een beetje in. Naast het drie keer in de week hardlopen met Evy moest ik op de zaak van alles regelen. Ik heb het een en ander gezaaid in de hoop dat dit me in het najaar een mooie oogst gaat opleveren. Ook thuis zijn we druk geweest met zaaien, irrigatie en aandacht om de moestuinplantjes van Appie Heijn tot grote hoogtes te brengen. 

Het hardlopen bevalt goed. Ik was in het begin behoorlijk sceptisch of ik de trainingen vol zou kunnen houden met mijn zwaar verwaarloosde conditie. Maar de virtuele coach in combinatie met mijn prestatiedrang hebben er toch voor gezorgd dat ik de afgelopen zes trainingen succesvol heb afgerond. Soms meer dood dan levend maar het resultaat telt. Het zorgt wonder boven wonder ook voor een uitlaatklep als ik weer een vervelend mailtje van een klant of leverancier ontvang. Daarom ben ik de afgelopen woensdagen op voorhand al in complete sportoutfit naar kantoor vertrokken, zodat ik een vluchtweg had wanneer mijn e-mail slecht nieuws zou brengen. Een minuut nadat ik het berichtje van mijn webbeheerder kreeg dat hij nog steeds niet achter de oplossing van mijn ideal-probleem was, stond ik in de startblokken. Twintig minuten later kwam ik zwetend, hijgend, maar voldaan weer binnen. Blijkbaar zorgt totale uitputting ook voor een ontspannen gevoel. De uren daarna een prima middag gehad.

Het zaaien in winkelland vergt een creatieve aanpak. Veel kleine winkels hebben het op dit moment moeilijk en zitten niet te wachten op de zoveelste aanbieder van wonderzaad. Simpelweg omdat ze moeite hebben om de oogst van vorig jaar te verkopen en hun geld hard nodig hebben om hun akker te irrigeren zodat deze niet uitgeput raakt. Voordat je het weet ligt je akker braak en dan duurt het wel weer een aantal jaartjes voordat je weer iets kunt verbouwen. 

In het huidige economisch klimaat zijn de verhoudingen tussen leverancier en winkel veranderd. Vroeger was het heel gebruikelijk voor een winkel om van ieder aangeschaft product tenminste twee stuks extra aan te schaffen om te voldoen aan de besteleenheid van de leverancier. Aan het einde van het gesprek waren zowel winkel als leverancier dik tevreden. De aangeschafte producten vlogen de winkel uit, waarna de leverancier na 3 maanden onder het genot van een heerlijk kopje koffie zijn vervolgorder bij de klant kon schrijven. 

Daar hoef je tegenwoordig niet meer mee aan te komen. Je mag blij zijn als de winkel überhaupt je artikelen in zijn assortiment op neemt, al is het maar 1 stuk. Diezelfde winkel is al blij als dat ene product de winkel uiteindelijk verlaat. 

De winkel is geworden tot een advertentie van de leverancier om zijn collectie te kunnen doorverkopen. Dit betekent dus dat wij leveranciers heel blij mogen zijn als een winkel besluit om de hele collectie online te zetten, ook al doet de winkel slechts een marginale bestelling. 

Het is heel begrijpelijk dat fysieke winkels overgaan tot dit systeem om te kunnen concurreren met het enorme aanbod van de webwinkels.  Die doen namelijk niet anders. 

Als een webwinkel het zichzelf echt makkelijk wil maken gaan ze over tot dropshipping. Dropshipping is het principe waarbij de leverancier producten direct naar de klant stuurt. Als tussenpersoon hoef je dus niets meer te doen, je hebt geen voorraadbeheer en hoeft je ook niet bezig te houden met ingewikkelde logistieke processen. Het enige wat je hoeft te doen is de ingekomen bestelling door te geven aan de leverancier en je commissie te incasseren (en een verdomd goede website te bouwen met dito google campagne).

Het gaat die kant op. En dat baart me best een beetje zorgen. Niet alleen omdat deze werkwijze de nodige aanpassingen in mijn bedrijfsvoering vereist. Maar ook omdat ik goede herinneringen heb aan het uitgebreid shoppen in de stad en dan het liefst in van die lieve kleine winkeltjes. Ik vraag me af of ik deze ervaring nog met mijn dochters kan delen. Of dat een gezellig dagje winkelen voortaan een dag achter de laptop hangen betekent. 

Ja, ook ik ben er voor gezwicht: hardlopen. Net zo als honderdduizenden andere moeders in Nederland. In mijn vriendenkring is de hardloop-hype op zijn hoogtepunt. Iedereen lijkt met het hardloopvirus besmet. De indrukwekkenste resultaten van Runkeeper worden uitgebreid op Facebook gepost. Ook de foto's van hardloopevents zoals de Colour Run, de Ten Miles, de Ladies Run zie ik regelmatig op mijn facebookwall voorbijkomen. Deelnemers gezellig met een biertje in de hand, nagenietend van de sportieve prestatie die ze geleverd hebben. 

Tot op heden maakte het niet veel indruk. Ik houd van tegendraads. Als iedereen rechts gaat, ga ik liever links. Altijd al gehad. Geen idee waarom. Ik weiger simpelweg om mee te gaan met de massa. Het lag dus niet voor de hand om te gaan hardlopen. 

Het plan om te sporten was er al langer, alleen liet de uitvoering ervan te wensen over of liever gezegd het ontbrak geheel aan de uitvoering. Het zou iets van tennissen, bbb (buik, billen, benen) of zumba worden. 

Ik heb nog een halfslachtige poging ondernomen om een les op de maandagavond te vinden. Dat is namelijk de enige avond doordeweeks dat ik kan. Op dinsdagavond sport mijn lief, woensdag werkt hij tot de late uurtjes en de overige avonden werkt hij om en om. Dat houdt in de ene week donderdagavond wel en vrijdag niet en de zaterdag wel en de zondag niet en vice versa. De maandagavond is dus de enige vaste sportavond per week die mogelijk is. Het is tevens de enige vaste avond dat mijn lief en ik quality time met elkaar kunnen doorbrengen. Een mooi excuus voor mij om niet verder te hoeven zoeken. 

Ondertussen werden mijn gewicht en conditie er niet beter op. Het was dus tijd voor verandering. Ik moest een sport zien te vinden die op ieder moment van de dag kon en overal. Bij voorkeur een activiteit die niet teveel tijd in beslag nam. Zodat ik tijdens drukke dagen toch even kon sporten, zelfs tijdens werkuren. Zonder benodigde attributen in de vorm van een fiets, tennisracket of surfplank die vereist zijn om de sport uit te oefenen.

Tja, en toen viel het kwartje. Waarom al die moeders in mijn vriendenkring het op een lopen hebben gezet. Een half uurtje hardlopen nadat je de kids in bed hebt gestopt gaat makkelijk, zonder dat je de hele avond kwijt bent. Als je de gelukkige bent met een vriend die kookt, kun je na je werk nog even een rondje maken om vervolgens aan te schuiven aan de eettafel. Ook in het weekend kun je voor de familieverplichtingen of het dagje uit nog even een sprintje trekken. Zonder kostbare reistijd of gedoe. Wat een uitkomst!

Vandaag ben ik ook begonnen. Na twee dagen rustige voorbereiding, waaronder 3 kwartier snelwandelen en korte rondjes rennen rondom de speeltuin en mijn spelende kids, durfde ik het vandaag aan. De inmiddels legendarisch App van Hardlopen met Evy gedownload en gaán. Gewoon vanuit mijn werk. Sportkleding had ik al aan, want geen afspraken met klanten. De eerste stap is gezet.

Volgens Evy moet ik binnen 10 weken 5 kilometer achter elkaar kunnen hardlopen, mits ik haar schema trouw volg. Op dit moment lijkt me dat erg enthousiast, maar ik ben wel van plan om 3 keer per week haar training te volgen. Ik ben benieuwd wat het resultaat over 10 weken zal zijn en hoe de weg er naartoe zal verlopen. Benieuwd naar mijn bevindingen? You know where to find me :-).