Net zo als andere ondernemers krijg ik af en toe de vraag hoe ik mijn bedrijf heb gestart. In mijn geval is mijn bedrijf letterlijk achter de keukentafel ontstaan. Ik heb nooit de intentie gehad om zelfstandig ondernemer te worden. De omstandigheden zorgden ervoor dat ik die richting op werd gestuurd. Niets is toeval.

Het begon allemaal tijdens mijn eerste zwangerschap. Mijn toenmalige werkgever was not amused toen hij het goede nieuws hoorde. Het woord ‘gefeliciteerd’ kon er niet eens van af. Er werd mij wel de vraag gesteld hoe ik dit ging oplossen.  Tot op heden snap ik nog steeds niet wat hij daarmee bedoelde. Moest ik het kind soms voor adoptie afstaan of had hij liever een abortus gewenst? Laten we het er maar op houden dat hij niet wilde dat ik minder uren ging werken en dat mijn productiviteit optimaal zou moeten blijven.

Het was geen verrassing dat mijn jaarcontract als marketingcoördinator niet werd verlengd. Tijdens mijn zwangerschapsverlof zat ik regelmatig achter de naaimachine om leuke knuffels en andere kinderkamerdecoratie  voor mijn eerstgeborene in spé te maken. Ik werd enthousiast en voordat ik het wist had ik een collectie waarmee ik de halve kinderkamer kon vullen. Er was nog amper plek voor de baby.

Toen mijn eerste wonder zich aandiende, zat ik de eerste weken op een roze wolk. Er waren de nodige onweersbuien tussendoor,  aangezien mijn meisje geen zin had om door te slapen. De eerste twee maanden zijn in een waas  aan mijn lief en ik voorbijgegaan. We waren zo moe.

Na die twee maanden was mijn zwangerschapsverlof bijna afgelopen, dus het werd het tijd om de zoektocht naar een andere job te beginnen. Ik begon rustig aan omdat mijn lief en ik het wel prettig vonden om rustig aan onze rol als kersverse ouders te wennen. En ervan te genieten.

In de avonduren begon ik met het bouwen van een eigen webshop. Dit was altijd een lang gekoesterde droom van mij geweest maar ik had er nooit tijd voor gehad. Ook wist ik niet waar ik dan precies een webshop in zou moeten beginnen. Maar nu ik zoveel handgemaakte spullen voor de kinderkamer over had was het duidelijk. En aangezien familie en kennissen mijn ontwerpen ook konden waarderen, zou het best zo kunnen zijn dat er een markt voor was.

Het bouwen van een eigen website is nogal een klus. Zeker met een webshop erbij.  Het design is niet zo moeilijk. Een knopje hier en een instelling daar en je hebt een mooie achtergrond, lettertype en indeling.  Alleen het zorgen dat de producten daadwerkelijk op je webshop komen, kost aanzienlijk meer moeite.

Zo moeten alle producten gefotografeerd worden.  Dit was moeilijker dan ik dacht, omdat de producten ook een beetje leuk op de foto moeten overkomen.  Na diverse tests in en om het huis, bleek mijn balkon het beste licht te hebben. Dus verhuisde ik alle producten uit de kinderkamer naar het balkon en begon enthousiast met het fotograferen.

Ik werkte met een websitesysteem waar ik mijn productenlijst in Excel moest maken en vervolgens kon uploaden in het CMS. De productenlijst had ik in een dagje af. Ik kon niet wachten totdat alles online zou staan en mijn website live zou gaan. Daar waren nog twee weken voor nodig. Na talloze telefoontjes met de leverancier van de software en diverse aanpassingen in de excellijst was het eindelijk zover.  Mijn website was live.

Zoals zovelen die een webshop beginnen,  had ik de verwachting dat de bestellingen binnen zouden stromen.  De vooruitzichten waren goed. De eerste week kreeg ik namelijk al een bestelling. Als een kind was ik zo blij. Daarna gebeurde er een hele maand helemaal niets. Waarom was de vraag? Een speurtocht in google wees mij op de mogelijkheid van het weblinken. Hoe meer websites naar je webshop verwijzen, hoe hoger je op de ranglijst in google staat.  Dus begon ik met het aanmelden van mijn website op gratis verzamelsites.  Verder benaderde ik bekenden met een website om een linkruil voor te stellen. That would do the trick. Helaas leverden mijn acties geen nieuwe bestellingen op.

Ik zie mezelf graag als doorzetter dus ik zou het daar niet bij laten zitten. Er moest iets gebeuren, maar wat wist ik nog niet. Toen ik een dagje ontspannen aan het shoppen was, liep ik spontaan een nieuwe kadowinkel binnen.  En wat zag ik daar? Handgemaakte sleutelhangers met een hartje eraan. Die kon ik ook maken. Uit het praatje met de winkelmedewerker bleek dat deze sleutelhangers door een meisje uit de buurt werden gemaakt. Ik vertelde enthousiast over mijn nieuwe website en gaf hem de link door.  Hij kon niks beloven maar hij zou de link aan de eigenaar doorgeven.

En wat schetste mijn verbazing. De volgende dag werd ik gebeld. Of ik langs kon komen met mijn collectie. Op een zonnige dinsdag vertrok ik met mijn blauwe ikea-tas met zelfgemaakte spullen naar deze winkel. Ik weet nog zo goed dat ik op straat liep en dacht: “Wat zou het toch cool zijn als ik dit voor mijn beroep zou kunnen doen!”. De eigenaar was enthousiast en we maakten afspraken over prijs en levertijd. Mijn eerste grote opdracht was binnen. Ik kon het bijna niet geloven.

De order was binnen en ik had zelfs een aanbetaling  voor de benodigde materialen bedongen. Ik moest alleen de producten nog maken. In twee weken welteverstaan.  Dat werd een hele uitdaging. 

Afscheid nemen. Ik ben er geen ster in. Nooit geweest ook. Maar vandaag was het weer zover. Twee keer zelfs.

De laatste dag van stagiaire K. Het afscheid was eigenlijk anderhalve week eerder. Er waren reeds tranen gevloeid. Toen kwam het nieuws dat we toch echt eind januari ons bedrijfspand moesten verlaten. Vanwege de onverwachte verhuizing en misschien ook vanwege mijn paniekerige blik was K. zo sociaal om toch nog even bij ons te blijven. 

De afgelopen anderhalve week hebben we gebikkeld als nooit tevoren. De oude ruimte moest leeg en de nieuwe weer vol. Gezamenlijk hebben we er letterlijk onze schouders onder gezet. Mijn lief, familie, personeel, en mijn geliefde stagiaire en ik hebben het toch maar in die anderhalve week voor elkaar gekregen. En nu is het moment daar. Dat ze ons gaat verlaten. Dat ze een nieuwe start gaat maken bij een ander stagebedrijf. 

Begrijp me niet verkeerd, elk half jaar moeten we afscheid van een stagiaire nemen. De ene stagiaire is de andere niet, maar het is nooit leuk. Zeker niet vanuit bedrijfseconomisch oogpunt. De eerste maand van de stageperiode ben je de stagiaire vooral dingen aan het uitleggen, haar vragen beantwoorden, daar waar nodig ondersteunen en haar gedrag en werk bij aan het schaven. Een stagiaire is dan verre van productief. Sterker nog, mijn eigen productiviteit neemt zienderogen af, simpelweg omdat ik iedere vijf minuten een vraag moet bantwoorden of moet inspringen. Daarna volgen er twee maanden waarin de stagiaire zichzelf al redelijk kan bezighouden voor een korte periode. Kleine opdrachtjes kan ze zelfstandig uitvoeren om vervolgens na een half uur weer voor je neus te staan met een vragend gezicht. Dat heb ik er allemaal voor over vanwege de laatste drie maanden. Als het goed is, werkt de stagiaire dan net zo goed als iedere andere medewerker. Het enige verschil is dat ik haar slechts een minimale vergoeding hoef te betalen in plaats van een volwaardig salaris. Totdat de stageperiode afloopt en de volgende stagiaire zich aandient en ik weer van vooraf aan begin.

Soms heb ik geluk. Zoals met stagiaire K. . Een meisje met wie ik meteen een klik had. Met een gevoel voor ontwerpen en het talent om het uit te voeren. Die dezelfde werkethiek en humor had als ik.  Een meisje met wie ik kon praten, ook over niet zo'n leuke zaken. Iemand die op haar manier ook een steun voor mij was. Het is voorbij. Ik moet haar laten gaan, zodat ze haar talent en prettige persoonlijkheid bij een ander stagebedrijf kan laten zien. Ik hoop dat ze nog eens aan ons denkt als ze klaar is met haar school. 

Ik heb vandaag ook afscheid van mijn oude bedrijfsruimte moeten nemen. Voordat ik mijn sleutels heb ingeleverd, ben ik nog een keer door die lege ruimte gelopen die eens gevuld was met herinneringen. Goede, maar zeker ook een aantal slechte. Het afscheid dat ik moest nemen van één van mijn vaste medewerksters omdat de samenwerking niet meer ging. Hyperventilatieaanvallen op kantoor. Het contract met die grote klant dat op alle mogelijke manieren escaleerde. Het auto-ongeluk samen met één van mijn medewerkers. 

Het is tijd voor een nieuw begin. In Gilze welteverstaan.

Wat is liefde? En hoe voelt pure liefde? Als je kinderen hebt, kan het bijna niet anders dan dat je het ervaren hebt. Een spontane knuffel van de oudste, de geur van de haartjes van je kleine. De kleinste die "dag onderbroekenbil" tegen je zegt als ze gaat slapen en vervolgens heel hard moet lachen. 

Wikipedia zegt dat liefde de diepe genegenheid voor, welgezindheid tot of toewijding voor een ander betekent. In het geval van kinderen kun je eraan toevoegen dat je hun belang voor je eigen belang stelt en dat je je altijd zorgen over ze maakt.  Zoals over de oudste. 

Mijn oudste is een gevoelig meisje dat de kat uit de boom kijkt. Ze moet altijd acclamatiseren voordat ze het aandurft om met onbekende kindjes te spelen. Kleine dingen zoals dat een klasgenootje haar hand niet vast wilden houden, raken haar meer dan een ander. Uiteindelijk komt het hoge woord eruit en dan huilt ze zachtjes in mijn armen. Mijn hart huilt dan mee. Ik wil zo graag dat mijn kinderen een onbezorgde jeugd vol plezier, veiligheid en zonder zorgen ervaren. En het raakt mij meer dan wat dan ook als één van mijn kids verdrietig is. 

Toen ze net naar school ging heb ik me grote zorgen gemaakt. De eerste weken week ze niet verder dan een meter van de leraar. Ze hield zich op de achtergrond en maakte niet veel contact met andere kinderen. Inmiddels zijn we anderhalf jaar verder en is er veel veranderd. Ze heeft veel vriendinnetjes en durft steeds meer van zichzelf te laten zien. Ze doet het goed op school en is in haar element.

Af en toe speelt de oude angst van mama weer op. Bijvoorbeeld als ze een tijd lang niet heeft afgesproken met haar vriendinnetjes. Ik weet dan niet hoe snel ik actie moet ondernemen om een playdate te regelen. Mijn lief is een stuk relaxter in die zaken. Hij stelt dat ze misschien even niet zo'n zin heeft om af te spreken en dat het wel weer komt. Daar kan ik het dan mee doen. Hij heeft ook wel een punt. 

Liefde is ook je kinderen vrij laten en ze hun eigen leven laten leiden. Het enige wat je als ouder kunt doen is ze een veilig vangnet bieden. En ze laten weten dat ze alles tegen hun papa en mama kunnen zeggen, zonder vooroordelen. 

Vorige week vond ik maar liefst twee uitnodigingen voor kinderfeestjes in mijn oudste haar schooltas. Ik was als een kind zo blij. Een persoonlijke uitnodiging van de koningin had mij niet blijer kunnen maken. Het gaat goed met haar. En als het goed gaat met haar, gaat het goed met mij.

Na een inspannende zondag vol verhuisactiviteiten en een gezellige afsluiting bij mijn zus kwam ik wederom doodvermoeid thuis. Ik besloot dat ik eerst 1,5 uur Gossip Girl moest kijken om voldoende kracht op te bouwen om mijn dagelijkse blog te schrijven.

Circa 10 minuten geleden logde ik in en wat schetst mijn verbazing.  Mijn blogsite is verdwenen!  Even dacht ik dat het aan mijn gebrekkige laptop moest liggen, maar bij nader onderzoek was mijn website ook niet op de laptop van mijn lief aanwezig.

Heb ik gisteren in een vlaag van verstandsverbijstering mijn blogsite er zelf afgegooid? Nee. Er moet dus iets mis zijn met de server van webnode, heb ik besloten.  Aan de andere optie wil ik liever niet denken.  Ik heb namelijk geen back-up gemaakt.  Ik dacht dat mijn blog veilig zou zijn als ik hem op zou slaan in de cloud en niet ergens in de warboel van bestanden op mijn pc. Dus.

Wat als mijn blog echt verwijderd is?  Dat zou ik afschuwelijk vinden. De laatste tijd lees ik mijn lief wel eens wat voor en ik merkte dat ik een goed gevoel kreeg als ik het verhaal nogmaals doornam.  Inmiddels heb ik er toch al wel een stuk of 20 geschreven en ben ik op 1/5 deel van mijn doel beland.

Misschien dat ik er zelfs een boek van wilde laten maken, omdat er in mijn mening  veel moeders, ondernemers, wannabe-afvallers en controlefreaks zijn die wat gemeen met mij hebben. En dat er daarom wellicht een markt  voor kan zijn.

Maar wat doe ik nu als mijn blogs inderdaad van deze aardbodem en zelfs uit de wolken verdwenen zijn. Begin ik dan opnieuw?  Zal ik dan in staat zijn om iets van de gevatheid van mijn eerste blogs terug te laten komen of de humor in de middelste?  I think not.

Na even nog wat onderzoek te hebben gedaan en mijn internetgeschiedenis te hebben doorgelopen heb ik het correcte internetadres van mijn site gevonden. Wat blijkt? Mijn blog is geblokkeerd.  Dat geloof je toch niet. Waarom in ’s hemelsnaam?  Het is niet dat ik via mijn blogs communiceer met een een terroristisch netwerk of dat er ongepaste foto’s van kinderen op te vinden zijn.  Ik ben heel  benieuwd wat die medewerker van webnode mij  te melden heeft. Ik houd je op de hoogte.

Op dit moment voel ik me leeg en futloos. De laatste dagen staan volledig in het teken van de grote bedrijfsverhuizing. Ik merk dat er geen ruimte is voor andere dingen in mijn hoofd. Vandaar dat de laatste twee blogs zich ook rondom de verhuizing concentreren. Maar er zijn ook andere onderwerpen die ik belangrijk vond. Zoals bijvoorbeeld de twee belangrijkste redenen dat ik deze blog ben begonnen: meer energie en minder kilo's. Ik dacht dat ik door het schrijven van deze blog mezelf kon motiveren meer te sporten en gezonder te eten. 

Nu blijkt dat ik welgeteld 1 keer over mijn frustratie over mijn gewicht heb geschreven. Zo belangrijk vind ik het blijkbaar dus niet. Ik zou graag weer in de spijkerbroeken van een aantal jaar terug willen passen, maar mijn nieuwere varianten misstaan me ook niet.  En daar waar vroeger bij een iets te kort truitje mijn strakke taille de show stal, is er nu de genante verschijning van een zwembandje. Nu zal ik niet snel meer een naveltruitje aantrekken omdat dat op je 38ste gewoonweg niet meer kan. En ja, mijn vollere wangen vallen mij ook op als iemand een onverwachte foto van me maakt. Maar op selfies sta ik gegarandeerd goed omdat ik me altijd vanuit de meest voordelige hoek weet te fotograferen. Met een score van 21,4 op de BMI- index past mijn gewicht perfect bij mijn lengte, aldus het voedingscentrum.  En toch......

Als je altijd superslank van jezelf bent geweest zonder diëten of te sporten, is het best zuur als die tijd in één keer over blijkt te zijn. Daarom heb ik soms heimwee naar mijn oude lijf.

Een maand of acht na de bevalling van de eerste was ik mijn lijf zat. Ik heb toen zeker een half jaar verantwoord gegeten om richting mijn streefgewicht te gaan. Het ging langzaam maar het werkte wel. En toen ik eenmaal in de flow kwam, ging het gezond eten me redelijk gemakkelijk af.  De flow is een week lang gezond eten. Als ik door die eerste week heen ben, kom ik er wel. Na een week zie ik het eerste resultaat van mijn lijnpoging. De spijkerbroek gaat makkelijker aan. Mijn borsten passen opeens weer in dat strakke blousje. En dan weet ik waarvoor ik het doe en dat motiveert me om het vol te houden. 

In de afgelopen maanden heb ik diverse pogingen ondernomen om in de flow te komen. Hooguit 2 dagen hield ik het vol. Daarna verviel ik in mijn oude gedrag en kwam er toch weer een pizza / friet / borrelgarnituur op tafel. En troostte ik me met de gedachte dat het allemaal wel meeviel met mijn gewicht. En dat er belangrijkere dingen zijn waarover ik me druk moet maken.

Ik kan niet goed tegen stress. Ik word er kriegelig van, begin te schelden tegen mijn lief en word er moe van. Naast mijn geest reageert ook mijn lichaam mee en dan in het bijzonder mijn maag. Deze ochtend hoorde ik mijn maag zich letterlijk omdraaien. Het was duidelijk, ik zat in mijn maag met de verhuizing. Een tussenstop op de wc zorgde voor tijdelijke verlichting. Tijdelijk, want ik heb vandaag wel 8 keer op die pot gezeten. 

Vandaag had ik een afspraak met de makelaar en verhuurder om het contract voor het nieuwe pand te tekenen. Gisteravond hebben mijn lief en ik al een globale planning voor de verhuizing doorgenomen. Ook heb ik de makelaar zodanig bewerkt dat we vandaag de sleutel al kregen. Dit is niets te vroeg, aangezien we nog 9 dagen hebben om over te huizen. Nu komt zo'n haastige verhuizing nooit op een geschikt moment. Maar in dit geval zou de timing niet ongunstiger kunnen.

Mijn ouders vertrekken aanstaande dinsdag voor een maand naar Spanje. Dit betekent dat ik het naast helpende handjes tijdens de verhuizing ook zonder hen mentale support en flexibele oppasuren moet doen. Ik zou ik niet zijn als ik ze de komende dagen niet optimaal in zou zetten. Morgen gaan we gezellig met zijn drieën de nieuwe ruimte poetsen. Zondag moeten ze op de kids passen terwijl mijn lief en ik klussen. En, okay vooruit, maandag mogen ze besteden aan de voorbereidingen van hun vakantie.

Ook mijn personeel is beperkt beschikbaar om mee te helpen tijdens de verhuizing. Bij de ene collega ligt de schoonvader er slecht bij in het ziekenhuis. Bij de andere collega is haar man naar het buitenland om zijn stervende oma te bezoeken. Aangezien mijn personeel niet young, free & single is moeten ook zij extra opvang regelen voor de kinderen. Heb ik al gezegd dat de stagiaire afgelopen vrijdag haar laatste dag heeft gehad? En o ja het is ook al weer die tijd van het kwartaal, de BTW-aangifte moet voor het einde van de maand bij de belastingdienst binnen zijn. 

Ik wil niet negatief doen hoor, maar kan het nog erger? Ja, dat zou kunnen. We hadden de afgelopen week ook geen geschikte locatie kunnen vinden en dat had betekent dat ik deze week mijn zoektocht had moeten voortzetten en nog minder tijd voor de verhuizing zou hebben gehad. Het heeft zo moeten zijn. En als het zo heeft moeten zijn, komen we deze week ook wel door.

D-day

Het is definitief. We moeten 26 januari onze bedrijfsruimte verlaten.  Dat betekent dat als ik geluk heb ik 10 dagen heb om een grote verhuizing te organiseren.  En dat is op voorwaarde dat we morgen de sleutel krijgen en dat is onwaarschijnlijk. Maandag is realistischer. Seven days it is.

Gelukkig  hadden mijn lief en ik gisteren een bezichtiging in een prettige bedrijfsruimte met industriële look. Er moest nog wel het een en ander aan gebeuren, maar de huurprijs was redelijk en met een likje verf en wat kleine aanpassingen was er zeker iets moois van te maken.  Ik had zelfs al onderhandeld over de huurprijs en deze was akkoord. Ik  moest alleen nog de definitieve ingangsdatum doorgeven.  ’s Nachts kon ik niet in slaap komen omdat in mijn hoofd allerlei stylingideeën voorbij flitsten.  Deze verhuizing zou wellicht ook nog voor nieuwe carrièremogelijkheden in de interieurstyling kunnen zorgen.

Ik had de stille hoop dat we nog een paar weken of maanden konden blijven hangen.  In een paar weken tijd zouden we in relatief rustig tempo de nodige cosmetische ingrepen kunnen doen om er een juweeltje van te maken. Ik hield nog een slag om de arm omdat ik tegelijkertijd probeerde met wishful thinking  te bereiken dat we in onze ruimte konden blijven. Misschien wel tegen een hogere huur, maar dan zou ik in ieder geval niet een gigantisch stressvolle verhuizing  hoeven doen.  
En als we echt geluk zouden hebben,  zouden we zelfs een grotere en betere ruimte in het pand kunnen betrekken zodat we alles optimaal zouden kunnen inrichten.  Tot zover mijn perfecte dagdroom.

Nope. Vandaag om half zes, net voordat ik in mijn auto stapte kreeg ik het nieuws. Uit betrouwbare bron vernam ik zelfs dat de koper ons liever vandaag dan morgen zag vertrekken. Niets persoonlijks hoor, hij wilde gewoon graag beginnen met verbouwen.  Helaas was ik ten tijde van het gesprek van de nieuwe eigenaar met mijn betrouwbare bron in een druk gesprek. Misschien hadden mijn blonde wapperende haren ons nog een week of twee respijt kunnen geven.

Ik vind het nogal typisch dat iemand met een bedrijfspand van 20.000 m2 niet anders kan dan in onze bescheiden bedrijfsruimte van 250m2 te moeten beginnen met verbouwen. Hij heeft immers nog 19.750 m2 waar ongetwijfeld ook nog iets aan moet gebeuren. Maar ja, zaken zijn zaken en een leegstandsbeheercontract is een bindend contract. 26 januari it is. D-day.

In any moment of decision, the best thing you can do is the right thing, the next best thing is the wrong thing, and the worst thing you can do is nothing. - Theodore Roosevelt-  

Een belangrijke keuze is eindelijk gemaakt. Ik ga een behoorlijke investering doen in mijn webshop.  Het is een aarzelende beslissing en doodeng. Naast ondernemer ben ik namelijk ook een controlfreak met faalangst.

De controlfreak doet er alles aan om onverwachte situaties te vermijden. Hij of zij heeft de situatie het liefste volledig in de hand en vermijd risico's als de pest. Een grote investering doen in iets onzekers is zowat het ergste dat een controlfreak kan doen. En toch gaat deze controlfreak het doen. Als ik een grote financiële sprong met mijn bedrijf wil maken, moet ik zelf in het diepe springen. 

Het vervelende bij ondernemen is dat de kosten altijd vooruitlopen op de baten. Zonder garanties. Elke dag geef ik geld uit. Geld dat de ene keer ruim terugverdien en geld dat soms gewoonweg in het niets lijkt te verdwijnen. In de vijf en een half jaar dat ik ondernemer ben, heb ik hier met veel pijn en moeite mee leren omgaan. Alleen gaat het nu om een wel erg groot bedrag dus begint het oude zeer weer op te spelen.

Om het risico zoveel mogelijk te beperken heb ik al 6 persoonlijke gesprekken op mijn kantoor gehad met de partij die mijn webshop tot grote hoogtes wil gaan brengen. Ik heb hem zo vaak gesproken dat hij inmiddels in mijn I-phone automatisch aan het lijstje Favorieten is toegevoegd. Het is een klein wonder dat hij de telefoon nog opneemt als hij mijn nummer in het scherm ziet oplichten.

 Elke keer stelde ik de beslissing uit. De te volgen strategie is helder, het plan ligt klaar, alle ins en outs zijn besproken en ik heb schitterende prognoses in Excell gezien. Ook de staat van dienst is bewezen omdat ik zelfs met referenties heb gesproken. En toch. Ben ik bang, bang dat het niet gaat lukken. Bang dat die prognoses gebakken lucht zullen zijn. Bang dat als mijn bedrijf straks naar de klote gaat ik ook nog met een restschuld blijf zitten. Aldus de pessimist in mij. 

Ken je dat? Je bent dringend op zoek naar een bestand op je laptop en je kunt het niet terugvinden. Ik vind niets frustrerender dan dat. Vervelend om toe te geven maar het is geheel mijn eigen schuld. Mijn laptop ziet er namelijk net zo uit als mijn bureau, één grote chaos. Ik claim altijd dat ik orde in de chaos vind en dat een georganiseerd systeem niet aan mij besteed is.  

Vandaag was ik mijn collega aan het inwerken in de schone kunst van het benaderen van klanten. De opleiding verliep rommelig. 1. Omdat ik nog nooit iemand opgeleid heb in het benaderen van klanten. 2. Omdat ik me niet goed voorbereid had. 3. Omdat ik een chaoot was, ben en altijd zal blijven. 

Mijn ervaring in de verkoop leert dat succes leidt tot meer succes. Ik moet mezelf altijd even opladen voordat ik aan een telefonische acquisitieronde begin. Als ik door de eerste beller enthousiast wordt ontvangen is de rest van de bellijst peanuts. Ik zit dan in een positieve flow die ik indirect uitstraal door de telefoon. 

Ik had gehoopt dat ik vandaag die positieve flow op haar kon overbrengen. Dat het leuk is om klanten te bellen. Dat het een geweldig gevoel geeft als je een afspraak hebt gemaakt dat vraagt om meer. 

De eerste drie klanten die ik belde namen niet op. De volgende klant die ik belde was teleurgesteld in de resultaten van de laatste collectie. Uiteindelijk kon ik hem overtuigen om over twee maanden een afspraak te maken, maar het was wel een domper.

Dan maar een prospect bellen.  Deze persoon was niet meteen overtuigd van mijn promopraatje, maar vroeg wel een e-mail met informatie te sturen. Ik begon meteen enthousiast een e-mail te tikken die uiteraard vergezeld moest zijn van onze spiksplinternieuwe digitale catalogus. Normaal gesproken tik ik zo'n e-mail in twee minuten. Vandaag niet.  Na drie kwartier zoeken op mijn laptop vond ik 14 versies van de catalogus terug en geen van deze was de meest recente. Appje gestuurd naar de grafisch vormgeefster, maar die had een dagje vrij dus geen catalogus om te versturen. Dus geen e-mail naar de potentiële klant. De stoom kwam uit mijn oren. Mijn protégé kon niets anders doen dan lijdzaam toekijken. En barstte spontaan in janken uit. Omdat ze bang was om te falen. Omdat het toch een stuk moeilijker bleek te zijn dan ze had verwacht. Omdat ze niet wist of ze aan mijn verwachtingen kon voldoen. 

Ik heb haar uitgebreid getroost. Gezegd dat ik alle vertrouwen in haar heb. Dat alle begin moeilijk is. Dat het soms mee zit en soms tegen, maar dat de volhouder wint.  Vol overtuiging heb ik dat gebracht. Maar van binnen voelde ik het niet zo. En maakte ik me zorgen. Wat als de omzet van mijn collectie bij alle klanten aan het teruglopen is? Wat als mijn protégé niet door de teleurstellingen heen kan bijten? Wat als wij nu een nieuw duurder bedrijfspand betrekken en ik straks mijn rekeningen en personeel niet meer kan betalen? 

Ik voelde de tranen branden in mijn ogen, maar kon me niet laten gaan. Dat is het lot van de baas. Ik kan mijn personeel niet opzadelen met mijn zorgen. Dus moet ik sterk zijn, om me op geplande momenten te laten gaan. Eenmaal in de auto brak ik. Totale chaos in mijn hoofd. Alles wat er in mijn bedrijf gebeurd lijkt linea recta verbonden te zijn met mijn humeur en gesteldheid. Ik kan het niet loslaten. 

Na een hete douche en een half uurtje op bed voelde ik me weer wat beter. En besloot iets aan de chaos te doen. De digitale chaos op mijn laptop welteverstaan. In de hoop een begin te hebben gemaakt.

Vanochtend was ik al vroeg uit de veren na een korte nacht. Sinds wij de trotse eigenaren van Netflix zijn, blijf ik wel eens te lang hangen in een serie. Voordat ik het wist was het kwart voor 1 en dat betekende dat ik slechts 6,5 uur van mijn bed kon genieten. Ik ben iemand die behoefte heeft aan veel slaap. Om goed te functioneren heb ik zeker 8 uur nodig. Ik was dus prettig verrast toen ik me 's ochtends redelijk fit voelde. 

Eerst de kids naar school en de gastouder gebracht en toen nog een kleine tussenstop thuis om het huis werkster-proof te maken. Vervolgens heb ik de hele dag hard én effectief gewerkt met om vier uur nog een afspraak bij de makelaar. Daarna terug naar kantoor om de laatste zaken de regelen. Om zes uur was ik thuis en heb ik met mijn kinderen gespeeld. Om zeven uur hebben we gegeten en om half 8 ruimde ik de keuken op en de rest van het huis en nu zit ik hier achter mijn laptop.

Dit zal voor jou klinken als een normale routine. Voor mij is het een groot gewin. Een jaar geleden zat ik namelijk thuis met chronische vermoeidheidsverschijnselen. Samen met mijn personeel had ik toen besloten dat het beter was dat ik even niet zou werken. Het was voor mij niet meer mogelijk om langer dan 2 uur actief bezig te zijn. Daarna was ik kapot en moest ik rusten. Lichamelijk en geestelijk was ik kapot. Ik had last van hyperventilatie tijdens gesprekken met klanten, tijdens het autorijden. Wanneer ik moe was kreeg ik zelfs hyperventilatie van personeel, familie of vrienden. Met behulp van een natuurarts en veel rust krabbelde ik in de loop van het jaar weer op. Het ging te langzaam naar mijn zin. Ik vond dat ik weinig vooruitgang boekte en moest mijn lief regelmatig om bevestiging vragen. Zolang hij vond dat het beter ging was het goed. Ik durfde niet op mijn eigen oordeel te vertrouwen. 

Vandaag was ik me er wel bewust van. Ik besef dat ik gedurende dat jaar stap voor stap vooruit ben gegaan. Soms moest ik een stap terugzetten om er twee vooruit te gaan. Maar ik ben er weer. En ik mag er zijn met al mijn tekortkomingen, neuroses en zieke humor.