I had a dream part 1

Net zo als andere ondernemers krijg ik af en toe de vraag hoe ik mijn bedrijf heb gestart. In mijn geval is mijn bedrijf letterlijk achter de keukentafel ontstaan. Ik heb nooit de intentie gehad om zelfstandig ondernemer te worden. De omstandigheden zorgden ervoor dat ik die richting op werd gestuurd. Niets is toeval.

Het begon allemaal tijdens mijn eerste zwangerschap. Mijn toenmalige werkgever was not amused toen hij het goede nieuws hoorde. Het woord ‘gefeliciteerd’ kon er niet eens van af. Er werd mij wel de vraag gesteld hoe ik dit ging oplossen.  Tot op heden snap ik nog steeds niet wat hij daarmee bedoelde. Moest ik het kind soms voor adoptie afstaan of had hij liever een abortus gewenst? Laten we het er maar op houden dat hij niet wilde dat ik minder uren ging werken en dat mijn productiviteit optimaal zou moeten blijven.

Het was geen verrassing dat mijn jaarcontract als marketingcoördinator niet werd verlengd. Tijdens mijn zwangerschapsverlof zat ik regelmatig achter de naaimachine om leuke knuffels en andere kinderkamerdecoratie  voor mijn eerstgeborene in spé te maken. Ik werd enthousiast en voordat ik het wist had ik een collectie waarmee ik de halve kinderkamer kon vullen. Er was nog amper plek voor de baby.

Toen mijn eerste wonder zich aandiende, zat ik de eerste weken op een roze wolk. Er waren de nodige onweersbuien tussendoor,  aangezien mijn meisje geen zin had om door te slapen. De eerste twee maanden zijn in een waas  aan mijn lief en ik voorbijgegaan. We waren zo moe.

Na die twee maanden was mijn zwangerschapsverlof bijna afgelopen, dus het werd het tijd om de zoektocht naar een andere job te beginnen. Ik begon rustig aan omdat mijn lief en ik het wel prettig vonden om rustig aan onze rol als kersverse ouders te wennen. En ervan te genieten.

In de avonduren begon ik met het bouwen van een eigen webshop. Dit was altijd een lang gekoesterde droom van mij geweest maar ik had er nooit tijd voor gehad. Ook wist ik niet waar ik dan precies een webshop in zou moeten beginnen. Maar nu ik zoveel handgemaakte spullen voor de kinderkamer over had was het duidelijk. En aangezien familie en kennissen mijn ontwerpen ook konden waarderen, zou het best zo kunnen zijn dat er een markt voor was.

Het bouwen van een eigen website is nogal een klus. Zeker met een webshop erbij.  Het design is niet zo moeilijk. Een knopje hier en een instelling daar en je hebt een mooie achtergrond, lettertype en indeling.  Alleen het zorgen dat de producten daadwerkelijk op je webshop komen, kost aanzienlijk meer moeite.

Zo moeten alle producten gefotografeerd worden.  Dit was moeilijker dan ik dacht, omdat de producten ook een beetje leuk op de foto moeten overkomen.  Na diverse tests in en om het huis, bleek mijn balkon het beste licht te hebben. Dus verhuisde ik alle producten uit de kinderkamer naar het balkon en begon enthousiast met het fotograferen.

Ik werkte met een websitesysteem waar ik mijn productenlijst in Excel moest maken en vervolgens kon uploaden in het CMS. De productenlijst had ik in een dagje af. Ik kon niet wachten totdat alles online zou staan en mijn website live zou gaan. Daar waren nog twee weken voor nodig. Na talloze telefoontjes met de leverancier van de software en diverse aanpassingen in de excellijst was het eindelijk zover.  Mijn website was live.

Zoals zovelen die een webshop beginnen,  had ik de verwachting dat de bestellingen binnen zouden stromen.  De vooruitzichten waren goed. De eerste week kreeg ik namelijk al een bestelling. Als een kind was ik zo blij. Daarna gebeurde er een hele maand helemaal niets. Waarom was de vraag? Een speurtocht in google wees mij op de mogelijkheid van het weblinken. Hoe meer websites naar je webshop verwijzen, hoe hoger je op de ranglijst in google staat.  Dus begon ik met het aanmelden van mijn website op gratis verzamelsites.  Verder benaderde ik bekenden met een website om een linkruil voor te stellen. That would do the trick. Helaas leverden mijn acties geen nieuwe bestellingen op.

Ik zie mezelf graag als doorzetter dus ik zou het daar niet bij laten zitten. Er moest iets gebeuren, maar wat wist ik nog niet. Toen ik een dagje ontspannen aan het shoppen was, liep ik spontaan een nieuwe kadowinkel binnen.  En wat zag ik daar? Handgemaakte sleutelhangers met een hartje eraan. Die kon ik ook maken. Uit het praatje met de winkelmedewerker bleek dat deze sleutelhangers door een meisje uit de buurt werden gemaakt. Ik vertelde enthousiast over mijn nieuwe website en gaf hem de link door.  Hij kon niks beloven maar hij zou de link aan de eigenaar doorgeven.

En wat schetste mijn verbazing. De volgende dag werd ik gebeld. Of ik langs kon komen met mijn collectie. Op een zonnige dinsdag vertrok ik met mijn blauwe ikea-tas met zelfgemaakte spullen naar deze winkel. Ik weet nog zo goed dat ik op straat liep en dacht: “Wat zou het toch cool zijn als ik dit voor mijn beroep zou kunnen doen!”. De eigenaar was enthousiast en we maakten afspraken over prijs en levertijd. Mijn eerste grote opdracht was binnen. Ik kon het bijna niet geloven.

De order was binnen en ik had zelfs een aanbetaling  voor de benodigde materialen bedongen. Ik moest alleen de producten nog maken. In twee weken welteverstaan.  Dat werd een hele uitdaging.