Manic Monday

Manic Monday

Het is even opstarten zo net na het weekend.  Ze noemen het niet voor niets Manic Monday. Na een relaxt weekend waarin mijn lief en ik enigszins kunnen bijslapen,  staat bij ons de maandagochtend in het teken van de oudste op tijd op school krijgen. Het valt niet mee om maandag weer in het ritme te komen, ook niet voor papa en mama.

Mijn wake up call staat op schooldagen altijd op dezelfde tijd geprogrammeerd. Maar op een maandag heb ik serieus moeite om eruit te komen.

De biologische wekker van mijn oudste wisselt  nogal. Er zijn maanden geweest dat ik haar met geen stok wakker kon krijgen. Dat was eigenlijk wel relaxed omdat ik dan in alle rust een kop koffie kon drinken, mezelf aan kon kleden en haar brood klaar kon maken voordat ik haar wakker maakte.

De laatste weken is er een nieuwe ontwikkeling. Op maandag staat ze al om zes uur naast haar bed om vervolgens luidkeels “mama” te roepen.  Zes uur is mij toch echt te vroeg, dus na een kleine tussenstop beneden om de i-pad en haar ontbijt klaar te zetten,  duik ik er nog een uurtje in.  Soms heb ik geluk en laat ze me dat uurtje nog slapen. Het gebeurt ook dat ik na tien minuten weer beneden sta.  

Om tien voor half 8 moet ik echt opstaan, wil ik op tijd met haar op school zijn.  Na diverse trial-and- error sessies ben ik erachter gekomen dat  ik een uur nodig heb om alle activiteiten die nodig zijn uit redelijk relaxed uit te voeren.  Tenminste als  mijn dochter meewerkt. 

Dat is helaas niet altijd het geval. Het is maar net hoe haar pet staat. Af en toe heeft mevrouw haar buien. Tijdens zo’n bui gaat het aankleden tergend langzaam.  Dit resulteert er uiteindelijk in dat ik haar haar kleren aantrek, onder luid protest.  Daarna begint het rekken en zeuren. Er moet er toch echt nog een tekening voor de juffrouw worden gemaakt of ze moet persé dat ene speldje in haar haar dat we niet kunnen vinden.  Ze moet nog plassen en nee, ze wil niet het paar schoenen aan dat ik voor haar heb klaargelegd, maar liever die roze.

Er is nog een tweede factor die van invloed is op het tijdstip dat we op school arriveren:  mijn jongste spruit. Meestal slaapt deze de maandagochtend nog even door na een vermoeiend weekend. Maar het gebeurt ook dat zij ’s ochtends luidkeels meeschreeuwt met haar zus.  Dat betekent dat ik alles in tweevoud moet doen in dezelfde tijdspanne.

Tijdens zo’n maandagochtend ren ik twintig keer de trap op en af (goede conditietraining) voordat we eindelijk zover zijn.  Jassen aan, kleinste in de wandelwagen en  lopen maar.  Dat blijkt een stuk sneller te gaan dan de auto.  In de wijk waar ik woon staat ’s ochtends om tien voor half negen een heuse file om kids op school af te droppen. Heb je de file overleeft, is daar de volgende uitdaging. Een plekje om je auto te parkeren vinden.  Voordat je het  weet ben je toch weer te laat en dit terwijl je toch echt om 10 voor half negen 50 meter van de school verwijderd was.

Mijn dochter heeft een overijverige juf die de deur van haar lokaal om vijf voor half negen sluit.  Als de deur dicht is, mag mama niet meer het lokaal in. Mijn dochter moet dan alleen en wordt aangestaard door 25 nieuwsgierige klasgenoten. De geïrriteerde blik van haar juf spreekt boekdelen. Volgende maandag toch maar wat vroeger opstaan, neem ik me voor. Terwijl ik eigenlijk al weet dat ik me er niet aan ga houden.